امسال در كنار تدريس رياضي ، تدريس درس آموزش هنر را در يكي از كلاس هاي دوم راهنمايي بر عهده دارم.

 در جلسه خوشنويسي اخير يكي از دانش آموزان پرسيد. چرا در درس چهارم،  نقطه هاي كلمه "تكيه" در جاي اصلي خودش قرار داده نشده است و چرا فاصله خالي نقاط پايين خط زمينه با فاصله خالي نقاط بالاي خط زمينه برابر نيست؟

 و من در حدود اطلاعات خودم اينگونه پاسخ گفتم كه: اولا: از آنجايي كه " تكيه"در اول جمله قرار دارد اگر نقطه ها در مكان اصلي قرار داده مي شد مجموعه خط به سمت راست كشيده مي شد و اين تغيير مكان نقاط ، موجب انسجام و توازن خط مي گردد.  دوما: اين جابه جايي  تقارني ايجاد كرده كه به زيبايي خط كمك مي كند.  سوما:از خالي بودن فضاي زياد در ميان جمله جلوگيري شده است.

 ولي در مورد فاصله خالي نقاط پايين خط زمينه ، با فاصله خالي نقاط بالاي خط زمينه، پيشنهاد مي كنم اين فاصله ها را اندازه بگيريم.و با تقسیم مقدار بيشتر بر مقدار كمتر،  "نسبت ما بین آنها" را بدست آوريم.

همان طور كه توقع داشتم اين مقدار به نسبت طلايي ". . . . . 618034/1" خيلي نزردیک بود. و فرصت خوبي براي معرفي اين نسبت زيبا به وجود آمد. در ادامه با بررسي بيشتر حول اين موضوع و در ديگر نوشته هاي زيبا مشاهده شده كه:

 در يك خط  زيبا مي توان نسبت طلايي را بارها و بارها به آشكارا ديد.